Afgelopen zomer zijn we teruggegaan naar Zambia. Het land waar we van 2006 tot 2008 gewoond hebben. Onze oudste dochter heeft er zelfs haar eerste maanden doorgebracht. Het was dus meer dan een vakantie — het was een terugkeer. En het was emotioneel.
Dit is het eerste deel van een serie posts over die reis.
Hier een link naar het foto-album.
Qatar Airways
We vlogen met Qatar Airways, een paar weken na de eerste Iraanse aanvallen op de Amerikaanse basis dichbij daar. Dat gaf het vliegen via het Midden-Oosten een extra lading, maar alles verliep volkomen soepel. Nu in 2026 is het natuurlijk 100x erger.
Doha’s Hamad International Airport is werkelijk indrukwekkend. Alles ademt kwaliteit — van de architectuur tot de lounges, van de winkels tot de service. Het is een luchthaven waar je eigenlijk niet weg wilt. Vooral die binnen-oase is prachtig. We moesten een paar uurtjes wachten.
Aankomst in Lusaka
Weer in de lucht landden we tien uur later in Lusaka. Het vliegveld is nieuw, Chinees gebouwd, en dat zie je. Modern maar met een heel andere sfeer dan Doha. En totaal anders dan het oude jaren ‘60 gebouw. Het contrast was een beetje een schok. Het jaren ‘60 gebouw is overigens nog in gebruik voor domestic flights.
We kochten meteen een simkaart en aten er een snelle mini-lunch. En toen stonden we buiten, in de warme Zambiaanse lucht, en was het opeens echt: we waren terug.
